Það var

þunn héla á framrúðunni á bílnum í morgun. Samt réðu þurrkurnar ekki við hana. Haustið er komið. Ég fæ mér þykkan reyfara að lesa fyrir helgina. Svöng sænsk lögga fer út að borða með vini sínum. Einu sinni lýstu Sjöwall og Wahlöö félagslegum veruleika. Núna er félaglegi veruleikinn bara löggur að borða korv og potatismos en þetta er nógu þykk kartöflustappa fyrir eina helgi og ég nenni ekki að liggja yfir brennvínsfræðum. Jú, blóðþrýstingur sænsku löggunnar er allt of hár. Realískt. Lafði Hermína er algjör leidý í dag. Suma daga á haustin er hún algjör drápsvél, kemur inn með lifandi mús sem þarf að bjarga, fer út aftur og kemur tíu mínútum seinna með aðra, dauða. Nei takk, kisa mín, kartöflumús er eina músin sem ég borða en ég veit að þú kemur með þær af því þér þykir vænt um mig. Fer frekar í Bónus, ég þarf að sinna því göfuga starfi að gefa svöngum sagnfræðinema að borða og mig langar í nautasteik - sem fæst þar. En ég hata Bónus á Selfossi. Það er svo þröngt að það er bara hægt að berast með straumnum, og ég vil helst versla þannig að ég byrja á kjötborðinu, gái hvað er gott þar og tíni svo meðlætið. Svo ég lendi alveg á skjön við allt liðið sem bara veður í gegn og tínir í körfuna. Annars á maður helst ekki að kaupa hráefni í mat í Bónus nú orðið því framleiðendur setja alltaf lakari mat og verra hráefni þangað. Stundum happdrætti að ekki fáist úldið og skemmt álegg og kartöflupokar með skemmdum kartöflum innan um. Þannig launa menn Jóhannesi fyrir að hann leyfi þeim að hafa vörurnar sínar í búðinni sinni fyrir náð.