Núna

er ég að hugsa mikið um gamla karla með skrýtnar húfur. Og hvernig þeir láta. Og hvers vegna þeir ganga um með skrýtnar húfur. Það er ekki til að fela skallablettinn í hnakkanum: Ónei. Þeir ganga með þær til að sýna sérstakt samband sitt við guð sinn. Skilaboðin sem þeir gefa eru: Ég er með skrýtna húfu. Það þýðir að ég get talað við guðinn minn betur en þeir berhöfðuðu. Ég er eldri, sem þýðir að ég veit meira en þú. Húfan mín er eins konar örbylgjuloftnet sem fangar hugsanir og vilja guðanna. Í gærkvöldi horfði Feðgabyggð á The City of Lost Children: Gamall karl rænir börnum til að stela draumum þeirra í von um að það yngi hann upp. Til þess notar hann skrýtna húfu. Í grundvallaratriðum eru trúarbrögð svona: Gamall karl með skrýtna húfu eys geðvonsku sinni yfir æskulýðinn. Oft og tíðum yfir ungar konur, sér í lagi. Ég er berhöfðaður. Ég má ekki vera að því að öskra visku mína um lífið yfir fólki því ég hef ennþá nóg að gera að læra um það og hef firna gaman af því. Þessir gömlu karlar eru hvort sem er bara pirraðir yfir draumum æskunnar og leiðir yfir að hafa misst þá. Þetta er kallað aldurshyggja og virkar á báða bóga: Æskulýðurinn vill ýta þeim gömlu frá. Þeir gömlu vilja halda sínu eins lengir og þeir geta. Þar af leiðir fordóma á báða bóga: Unglingaofsóknir á annan kantinn, æskudýrkun á hinn. Og núna lítur út fyrir að æskufólk sé enn einu sinni búinn að fá nóg af öldungum með undarleg höfuðföt og sérkennilegan fatasmekk sem segja því til helvítis ef það hlýðir ekki.