Það

lítur út fyrir að ég hafi uppgötvað að nýju gamalt hobbý: Að sofa. Allt í einu tek ég mig til og sef einhver ósköp. En það velddur mér ekki miklum áhyggjum, ég tek svona rispur stundum og þetta er hvíldarsvefn, ég slaka á. Og svo er varnarliðið að fara. Ekki með mikilli pomp eða pragt og litlum lúðrablæstri. Það er eins og einn gamall bóndi í dalnum hafi yfirgefið jörðina sína og sagt nágrönnunum að þeir megi hirða kofana eða rífa þá ef þeir hreinsi burtu fjóshauginn. Og svo kveður hann, lofar að koma á þorrablótið og í réttirnar en menn standa eftir og veifa þegar hann fer upp í flugvélina suður. Verst er að allt það sem menn grunaði meðan herinn var er að reynast vera satt: Persónunjósnir, eftirlit, símahleranir, baktjaldamakk. Það sem menn höfðu grun um en enga vissu reyndist vera rétt. En reist á því að menn gáfu sér í raun skakkar forsendur, að því best verður séð, og byggðist meira á hræðslu en raunhæfri vitneskju.