Þá

kom að því. Feðgabyggð fór í bíó að sjá Bjólfskviðu, en fengum okkur að borða fyrst á Ruby Tuesday. Allt frekar nett: Ég fékk mér steikta ýsu, Andri fékk sér kjúklingasalat. Svo horfði ég á kerlingar á næsta borði gófla í sig nautakjöti og frönskum og hreinsa allt upp af diskinum...og það eru sko amerískir skammtar á Ruby Tuesday. Fórum svo að sjá myndina. Andri fór ekki milli mála, hangandi eins og slytti neðan úr loftinu í skálanum í einu fyrsta atriðinu, öðrum aukaleikurum sáum við lítið af. Ég þurfti svosem ekki að fara í bíó til að sjá hann hanga eins og slytti, en í þetta sinn fékk hann búning til að vera í á meðan. Við vorum samt búnir að ákveða áður en við fórum að skemma ekki myndina fyrir öðrum í salnum þegar við sæjum Ella, en svo sáum við hann ekki. Eins og þegar við sáum sjálfsflenginfarmyndina hans Gibson, þessa um Krist, og skelltum báðir upp úr jafnt í sama atriðinu. "Tumultus ad murum" var bara eins og beint upp úr Asterix. En Bjólfskviða..tja..myndin er hvorki góð eða slæm: Myndatakan er afbragð á köflum, fólkið leikur vel, sérstaklega Ingvar E, hóran/spákonan er fyrirtak, og Ísland leikur líka rosalega vel landslag í myndinni, sem tökuliðið notar sér út í hörgul. En handritið er veiki punkturinn í myndinni, því dramað í henni lendir út í dáltið gamlar og ofnotaðar klisjur. Ingvar á bestu línuna í myndinni í samtali sínu við Bjólf, og hún er trúlega ekki eftir handritshöfundinn. Þó segir hann ekki nema tvö skiljanleg orð. "Kúka dananananana..."